World Suicide Prevention Day

Vandaag, 10 september is het Wereld Suicide Preventiedag.  Ooit hoorde ik de onvergetelijke woorden:

“Suicide is a permanent solution to a temporary problem”

Onvergetelijk, en ze hebben me er lang doorheen gesleept als ik weer zulke gedachten, zulke gevoelens had. Apart hoe zo iets simpels (en origineel in heel erg slecht Engels) toch zo lang steun kan geven.
Ooit, maar iets minder lang geleden had ik het over mijn zelfmoordgedachten.... En werd ik uitgelachen.
Twee momenten, de een gaf zoveel steun, de ander was zo vernietigend. Niet zo vernietigend dat het snel daarna gebeurde, maar toch, voor mijn hoofd compleet vernietigend. 
Ik vraag het me regelmatig af, wat als ik toen naar een psycholoog was gegaan, zelf of met hulp, hoe zou het dan zijn gelopen? Zou mijn leven minder donker zijn geweest? Zou ik andere keuzes hebben gemaakt?  Zou ik dan mijn lief wel hebben ontmoet, of niet? Wel getrouwd of niet? 
Zelf nu, met hulp en minder donkere wolken in mijn hoofd blijf ik soms malen, maar dan probeer ik vast te houden aan een ander citaat:

"Of all sad words of tongue, or pen, the saddest are these: It might have been"

Het heeft geen nut om te peinzen over wat had kunnen zijn. Je veranderd er toch niets aan en wordt er zeker niet gelukkiger van. Maar ondanks dat maal ik soms wel.
Ik weet hoe dicht ik die nacht was bij het einde, dus de gedachte 'wat als ik toen hulp had gehad' is niet een hele vreemde.  Ik probeer hem dan maar om te draaien: Help de mensen om je heen in de hoop dat je een verschil kunt maken.  Reik ze een hand, wijs ze de weg naar professionele hulp, maar praat ook met ze...en belangrijker, veel belangrijker: luister naar ze.
Luister naar de mensen om je heen, met respect, met liefde.  Met begrip, niet met spot. Lach ze niet uit maar reik ze de hand.
Soms, als ik 's avonds mijn ogen sluit hoor ik het lachen nog.
Zeg ik dat je iemand die echt suicidaal is kunt redden door een luisterend oor en een uitgestoken hand, door professionele hulp?  Nee, dat kan ik niet zeggen, niet voor iedereen.

“Volgens het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) maakten in 2012 in totaal 1753 mensen in Nederland een eind aan hun leven, van wie – zo valt nu af te leiden – 39 procent patiënt was bij een ggz-instelling.”
Artsennet

Ik zal nooit weten of het bij mij had geholpen. Het is niet gebeurd dus zullen we het nooit weten.  Maar luisteren en steunen zullen in ieder geval wel wat kunnen helpen, meer als niets doen, veel meer als uitlachen.
Vandaag is Wereld Suicide Preventie Dag. Wat ik je wil vragen, niet alleen vandaag maar altijd... Kijk en luister, om je heen en bij jezelf. En als je zelf zulke gedachten hebt nog veel meer: praat erover, met een goede vriend, of vriendin, iemand die je vertrouwt.  Of met een professional, begin bij je huisarts, kijk of je doorverwezen kunt worden naar de psycholoog. Blijf er niet mee rond lopen. Het leven is veel mooier zonder die donkere wolk.
Your story is not over.

European Championships Archery 2012

Het is een zwaar weekend geweest, dit afgelopen weekend.  Zaterdag ochtend om 5 uur opstaan om op tijd te kunnen vertrekken, om 5:45 in de auto op weg naar Amsterdam waar ik de auto bij de parkeerplaats bij het Amsterdamse Bos plaatste en met een bus naar het olympisch stadion.  Rond 8 uur verzamelden alle vrijwilligers met lekkere koffie, Bastogne koeken en veel geklets.  Na een tijdje werden de T-shirts, regenjacks, buttons, lunchbonnen en tombolatickets uitgedeeld en werd het vrijwilligers werk besproken, waarna we aan het werk konden: Het Olympisch Stadion moest klaar gemaakt worden voor het Europees Kampioenschat!
Eerst hekken neerzetten op de achterlijn, bij binnenkomst aan de rechterkant van het stadion.  Een lange rij over de hele breedte van het stadion met betonblokken verzwaard en vervolgens met houten platen eroverheen aan de schietbaan kant, als achterwand voor de schietbaan.  Verder nog de bokken klaar zetten, en de doelpakken erop voor alle 48 banen klaar zetten, toilet gelegenheden, etc. 
Tegen 17 uur was het genoeg voor het stadion, en vertrokken we naar het oefenveld op 10 minuten lopen van het stadion af, om daar de boel klaar te gaan zetten.  Er moesten tenten opgezet worden, een groot pijlennet opgehangen, en spullen klaar gezet worden voor de onofficiële trainingen op zondag.  Het viel nog even tegen dat we niet meteen terecht kon, al was een tijdje rust in het gras ook wel erg lekker!  Toen we konden gingen we bezig en werkten tot na 20 uur om de baan zover mogelijk af te krijgen voor de sporters die op zondag vanaf 10 uur welkom waren op de oefenbaan.
Die avond had ik een verjaardagsfeest, in Zaandam waar ik gelukkig kon blijven slapen, zodat ik niet nog even op en neer naar Arnhem moest vanaf Amsterdam.  Op zondag, lekker iets later, om 7 uur onderweg weer naar het Amsterdamse bos om mijn auto weer gratis te parkeren en weer op naar het stadion.
Daar aangekomen kreeg ik bij de poort te horen dat alle vrijwilligers naar het oefenveld moesten om alles af te maken, maar binnen kreeg ik (Tot mijn opluchting) te horen dat er nog wat vrijwilligers nodig waren om bij het stadion te blijven.  Er kwamen bussen aan met de verschillende schutters, en ze moesten naar het oefenveld begeleid worden, de weg gewezen.  Toch iets anders als het harde sjouw en bouw werk, en leuk om ze te verwelkomen en helpen.
Gedurende de dag bleek dat er nog meer logistieke werkzaamheden nodig waren en effectief heb ik dat het grootste deel van de dag blijven doen, schutters naar bussen begeleiden, schutters van bussen naar stadion en oefenveld wijzen, managers in een bus verzamelen, etc.  Tussendoor nog wel wat andere werkzaamheden gedaan maar al met al een nog steeds vermoeiende maar toch rustigere dag gehad, waarbij mijn werk met de bussen wel erg op prijs gesteld werd!
Ergens vind ik het erg jammer dat ik niet de hele week kan blijven, ik heb nu nog geen pijl zien schieten, maar gezien hoe moe ik gisteravond en nog een beetje was is het ook wel erg prettig om nog een aantal dagen gewoon werk te doen.  Zaterdag in ieder geval nog een dag als vrijwilliger aanwezig.  Daar kijk ik heel erg naar uit: Die dag sta ik op het rooster bij ‘wedstrijdzaken’ en die dag worden de finales geschoten! En misschien ga ik bijvoorbeeld vrijdag toch nog… als vrijwilliger… of als bezoeker.  Het is toch wel een uniek evenement om mee te maken, en om deel ervan uit te maken.
Zondag middag heb ik toch nog even uitgeroepen, staande in mijn blauwe vrijwilligersuniform: “Ik zoek een vrijwilliger!”:   Ik wilde toch nog een foto voor mijn blog.



Het was leuker geweest om er een bij de doelpakken te maken maar ach, het is beter als niets.  Ik kan tevreden terug kijken op een super weekend, en tussendoor via Facebook en hopelijk nog op TV genieten van de resultaten van dat werk. 

Een weekend ook met prachtig weer!  Zaterdag toch enigszins verbrand door de zon terwijl in een briesje op het veld aan het werk waren, zondag ochtend wel wat regen zodat we de regenjacks nog gebruikt hebben, maar daarna toch weer zonnig weer!

Oh! En dan op de valreep nog goed nieuws: Sinds woensdag mijn antibiotica op is was ik wel even nerveus over de wondroos aan mijn been, maar ik heb geen enkele last meer, en gezien de afstanden die ik het weekend gelopen en gerend heb is het wel duidelijk:  Mijn lichaam, de antibiotica en ik hebben de strijd gewonnen! 

Rolling along

Het gaat steeds beter met mijn been, de wondroos gaat goed, maar toch… gisteren ‘s ochtends deed het toch weer wat pijn toen ik de trap afging, en ik bedacht me dat ik de dag ervoor toch wat druk was geweest op het werk, toch meer heen en weer had gelopen als eerder, erg makkelijk te doen als je geen last meer hebt… Op mijn werk toch even mijn broek naar beneden om te kijken (ja, natuurlijk op het toilet) en toch weer een klein beetje rood. Dan toch maar even streng voor mezelf zijn: Met de lift een verdieping naar beneden, en een rolstoel opgehaald (Het voordeel van het werken in een verzorgingshuis, er staan op alle afdelingen en verdiepingen rolstoelen van de rolstoelpool) en de rest van de dag en vandaag ook rond gecrossed op 4 wielen door de gang heen.  Niet strikt rolstoel gebonden, het scherm van de koffiemachine is niet te lezen onder die hoek, en een papierstoring uit een printer halen lukt zo zittend ook niet, maar toch: zoveel mogelijk rust.

Al is de rust ook relatief.  Een collega die zegt “komt u maar mee meneer, er is leuke muziek in de zaal"… 4 collega’s die, onafhankelijk van elkaar aanbieden om me, bij het wachten op de lift, te helpen….  door te duwen…. de trappen af….  Fijne collega’s! 

En ik merk ook:  het helpt, die rust.  Dus ik hou het nog maar even vol, mezelf er streng toe dwingend…  gewoon een keer verstandig zijn. 

 

Gezondheid, liefde en boogschieten

Gezondheid, oh zo belangrijk.  De afgelopen weken werd ik geplaagd met last aan mijn been; wondroos.  In eerste instantie dacht ik gewoon een spier verrekt te hebben of zo, zo voelde het, ik heb er dus eigenlijk ook te lang mee rond gelopen. toch naar de huisartsenpost, bleek dus wondroos te zijn, antibioticakuur ervoor gekregen en dat helpt!  Helaas wel te kort, dus nu aan de tweede kuur bezig.

Slecht lopen, onthand zijn door last aan de voet, en vooral ook steeds erg moe zijn, veel in bed gelegen de eerste week, bijna hele dagen, maar dat was ook nodig, de voet moest rust hebben.  Gelukkig die week wel nog mijn lief op bezoek gehad, steun, gezelligheid, en zoals zij het zelf zei: "ze wilde me verzorgen." Ze blijft een ontzettende schat.

Nu ben ik weer aan het werk, officieel 100% al heb ik wel duidelijk gemaakt dat ik af en toe toch nog wat eerder naar huis ga, omdat ik inderdaad nog steeds erg moe word, en ook werk ik wel anders. Vroeger had ik meteen zoiets van "Ik kom wel even",  nu laat ik bij voorkeur mensen komen, of ik combineer het met andere meldingen in een keer lopen. 

Het boogschieten is even wat minder, ik kon amper staan, laat staan stabiel staan.  Maar dat wordt wel weer meer, moet ik ook nog eens over schrijven. Het is toch wel een belangrijk deel van mijn leven (Al is mijn lief belangrijker!)

p.s.:  Ik kon geen betere titel verzinnen, daar ga ik op oefenen.