40 jaar and counting…

Alweer ruim 2 weken geleden was het zover, ik was jarig! En niet zo maar een, ik werd 18+22 jaar!

En ja, ik had het wel een beetje moeilijk met ‘40’… Uiteindelijk merk je op die dag toch weer dat er helemaal niets veranderd is en het gewoon een dag is als elk ander, maar dat is achteraf.  Ik had erg veel verjaardag, met familie op de dag zelf, een zwager die verder weg woont op zaterdag een paar dagen later, en een week daarna nog wat vrienden die langs kwamen.

En ja, het gaat er natuurlijk niet om, maar een leuk iets van een verjaardag is toch wel cadeautjes..  En oh wat ben ik verwent, met allemaal super dingen die ik ook echt wilde!

En dus heb ik weer een smoes om te bloggen, want ik vind nog steeds dat ik dat weer meer moet doen, maar bedenk nooit echt iets om het over te hebben.

Spelletjes!

Ik houd best wel erg van bordspellen, en had er daarvan een paar op mijn verlanglijst gezet.  Van mijn lief Jantine kreeg ik Qwirkle Cards, de kaart variant van Qwirkle.  Ooit wil ik ook nog graag de ‘gewone’  variant hebben, maar dit is al erg leuk!  De bedoeling is om rijen van vijf “Qwirkles” te maken, waarbij een rij kan zijn met dezelfde kleuren maar verschillende vormen, of dezelfde vormen maar verschillende kleuren.  Dus 5 kruisjes op een rij is een Qwirkle, maar 5 verschillende blauwe kaarten is ook een Qwirkle. 

Van mijn zwager kreeg ik het spel Star Realms, die ik niet echt verwacht had omdat de laatste keer dat ik zocht hij niet leverbaar was bij verschillende winkels…. Dus oh wat keek ik blij (hoor ik van anderen). Vervolgens kreeg ik ook nog een uitbreiding op Star Realms waardoor hij voor 2-4 spelers is, in plaats van alleen 2, met ook andere kaarten.  Een spel waarbij je je ruimte rijk moet uitbreiden en die van anderen neer halen. Qua spelen lijkt het een beetje op Magic the Gathering, maar dan waarbij je uit een gezamelijke stapel je kaarten haalt, in plaats van ieder je eigen stapel.

Van een oma kreeg ik een leuke VVV cadeaukaart, waarmee we Machi Koro hebben gehaald, een spel waarbij je je eigen stad moet opbouwen, en de eerste moet zijn om die af te maken. Ook, net alsStar Realms een relatief vlot spel, voor 2-4 spelers.

Cadeaukaarten!

Zoals ik hierboven al schreef had ik een VVV cadeaukaart gekregen, en daarnaast heb ik ook een stapel bol.com bonnen gekregen. Nu zijn we ook erg dol op Dungeons & Dragons, en was het weekend voor mijn verjaardag een ‘Stream of Many Eyes’, een weekend streamen vanuit de makers, waarbij de nieuwe verhaallijn gepresenteerd werd, waar ik erg van zat te stuiteren.  Daarom hebben we vandaag het eerste boek van die nieuwe verhaallijn besteld, die komt in september uit, en zullen we dat met de rest van die bonnen doen zo gauw de andere ook te bestellen is.

Waterdeep: Dragon Heist http://dnd.wizards.com/products/tabletop-games/rpg-products/dragonheist
Waterdeep: Dungeon of the Mad Mage http://dnd.wizards.com/products/tabletop-games/rpg-products/waterdeep-dungeon-mad-mage

En vervolgens kreeg ik afgelopen woensdag als totale verrassing nog een gaaf T-shirt van twee leden van onze wekelijke Dungeons en Dragons groepje, waarmee ik helemaal ‘de DM’ ben wanneer we spelen! (Ik ga niet beloven hem elke week aan te doen.  )

Oh Oh Oh wat zag ik op tegen die verjaardag, en Oh Oh Oh wat voel ik me verwent! Ontzettend bedankt allemaal, voor het verwennen, en vooral ook voor de gezelligheid met het helpen vieren van die verjaardag!

Keltfest 2018–new beginnings

Het is elk jaar weer een feestje waar we naar uit kijken, vanaf 1 januari begint het controleren op twee sites of we ons al kunnen aanmelden om zeker te zijn dat we kunnen gaan: Keltfest! Jantine en ik gaan hier al 4 jaar als vrijwilliger heen elk jaar (Wat betekend dat dit onze 5e Keltfest was, feessssie!)  We zijn zeker wel hard aan het werk, en toch…. is het voor ons ook een soort vakantie. 

Wat is Keltfest?

Een moeilijke vraag, waar we altijd weer mee worstelen, hoe beschrijf je Keltfest goed.  Om te beginnen van de website:

Keltfest, dat jaarlijks 10.000 bezoekers trekt, neemt bezoekers mee terug in de tijd van de Kelten. Met ambachten, workshops als boogschieten en smeden, demonstraties, een uitgebreide markt en vele kinderactiviteiten biedt dit festival voor ieder wat wils.
Op de muzikale line-up staan op verschillende podia vele folk bands geprogrammeerd met een pint in de hand waan je je zo in een Ierse pub. Uiteraard is iedereen welkom om daar mee te doen met een van de vele pub sessies. De maag kan goed gevuld worden door het heerlijke authentieke eten dat door de verschillende cateraars wordt aangeboden.

Voor ons is Keltfest om te beginnen ieder jaar weer een warme deken, een liefhebbend bad om in onder te dompelen.  We komen op vrijdag aan en meestal kom je meteen wel mensen tegen die meteen even een knuffel komen halen, en op zijn minst hallo zeggen, bijpraten en meer.  Het is een festival, een markt, een reenactment terrein, en zoveel meer. Er komen mensen verkleed als Kelten, als Romeinen, iets anders of helemaal niet.  Er hangt een heerlijke rustige, gemoedelijke sfeer, het is gezellig en vriendelijk.
Je merkt….echt helemaal goed in het beschrijven ben ik nog steeds niet…

https://www.keltfest.nl/

Veranderingen

Dit jaar was het voor het eerst op een nieuw terrein, toch wel spannend, want alles is anders.  Nieuwe indeling natuurlijk, maar ook: Voor het eerst een bezoekerscamping erbij, wat toch wel voor organisatorische veranderingen en uitdagingen zorgt. Nieuwe manier van opbouwen, opnieuw het hele terrein bedenken en indelen. Daarnaast voor mijn team ook een extra post, want ook op de camping is EHBO aanwezig. Dat gaf een hoop heen-en-weer geloop, maar ook een zekere afwisseling. 
ik weet zeker dat het volgende jaren iedere keer alleen maar beter wordt!

Tot slot

Inmiddels zijn we alweer anderhalve week thuis en zitten we weer met wat we ieder jaar hebben:  Keltwee, Heimwee naar Keltfest.  Maar gelukkig hoeven we niet een heel jaar wachten, maar hebben we later in het jaar nog Castlefest, van dezelfde organisatie, en deze keer als ‘echte’ vakantie, gewoon als bezoekers.  We kijken ernaar uit!

Brief voor staatssecretaris van Ark–23-04-2018

Onderstaande brief stuurde ik 23 april naar de staatssecretaris, betreffende de plannen om de loondispensatie aan te passen waardoor mensen met een arbeidshandicap minder dan het minimumloon zouden gaan verdienen.  Ik wilde het een en ander niet direct maar op Facebook gooien.
Het duurde toen 3 dagen en navragen bij het ministerie via facebook en whatsapp, erop wijzend dat dit volgens hun eigen richtlijnen moet voor er zelfs maar een ontvangstbevestiging kwam.
Inmiddels zijn we een maand verder en heb ik niets terug gehoord waardoor ik toch maar de brief op internet zet, aangezien dit blijkbaar in Nederland nodig is om ergens over terug te horen.

=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=

Geachte mevrouw van Ark,

Ik ben erg geschrokken van de plannen aangaande loondispensatie.

Ik heb het syndroom van Asperger, en daar vandaan ben ik 80-100 % afgekeurd onder de oude Wajong. Dat betekent niet dat ik niet wil werken, maar wel dat er zeker voorwaarden zijn aan werkomgeving, werkplek en omgang met collega’s.

Ik heb 14 jaar gewerkt als assistent systeembeheer ... officieel. In de praktijk was ik, in mijn eentje de hele afdeling ICT. Ik begon als ‘stagiair’, daarna was ik een half jaar in dienst als ‘vrijwilliger’ omdat die beter verzekerd waren. Uiteindelijk volgde hier na een jaar een tijdelijk en later vast contract uit.

Onderdeel van dat contract was wel de loondispensatie. Mijn werkgever hoefde maar 50% van mijn loon te betalen, en het UWV vulde dit aan naar 80% van dat loon. Ook daarmee was ik dus al minderwaardig maar ik kreeg nog een eind richting normaal loon betaald.

De regeling gold in principe voor 5 jaar, verlenging was mogelijk. Er was me toen door UWV en werkgever gezegt dat dit maximaal 1 maal verlengd kon worden, wat toch nog 10 jaar was.

Ik geef toe dat het minder betaald worden al die tijd wel stak, wel pijn deed en wreef. Om de situatie te verduidelijken: Ik had een contract voor 32 uur, met werk voor veel meer. In de praktijk werkte ik gemiddeld –Ik heb het als echte autist bijgehouden- 48 uur per week voor dat contract van 32 uur. Maar: Ik werd dus maar betaald voor 80% van die 32 uur. Maar ok, ik had een baan en daar was ik blij mee, en ik wist dat na nog 5 jaar dit een volledig contract zou worden.

En toen opeens kreeg ik bericht van de administratie: Oh ja, we hebben je loondispensatie weer verlengd. Niet gevraagd, niet even van tevoren vermeld, maar gewoon verlengd. Ik moet zeggen, dit voelde zwaar klote, want daarmee kreeg ik te horen dat ik dus voor niks zo hard werkte, dat ik simpelweg een lekker goedkope werkkracht was die geen waardering verdiende.

Ik heb geklaagd bij werkgever en UWV. Bij verder contact bleek dat de basis waarop die loondispensatie was bepaald – die 50% die de werkgever moest betalen was bepaald op hoeveel werk ik zou kunnen doen- niet bekend was. Niemand bij werkgever of uwv wist eigenlijk waarop dit was gebaseerd, dus liet men het maar zo.

Een zijspoor. Ik was al langzaam aan schulden aan het opbouwen, deels door stomme beslissingen (Ach, als ik deze rekening nu volgende maand betaal dan zit het vakantiegeld erbij, dingen doorschuiven) maar grotendeels ook doordat ik echt niet veel verdiende. Ik geef toe dat ik erg uitkeek naar een normaal loon, ook om die reden.

Tussen de schulden en de loondispensatie die zomaar weer werdt verlengd, weer werdt er aangegeven dat ik niet goed genoeg was raakte ik in een depressie. Een diepe, diepe depressie, een zwart gat die eindigde in een zelfmoordpoging.

Ik heb die poging overleefd, dat moge gezien deze brief duidelijk zijn. Een lange nacht, alleen, in het donker leeg bloedend. Een lang herstel, een heel erg lang herstel volgde. Op sommige punten ben ik nu, 3,5 jaar later nog steeds aan het herstellen.

Ik wil u vragen, vindt u het echt een goed idee om mensen minder dan het minimum loon te betalen voor het werk wat ze doen? Denkt u echt dat hiermee mensen zijn geholpen? Mensen die normaal met een uitkering al in de financiële problemen komen laten werken waarbij ze er op achteruit gaan, en nog minder energie over houden om daarmee om te gaan? Geen WW-opbouw voor wanneer de werkgever normaal zou moeten gaan betalen en ze iemand er dus maar uit gooien, geen pensioensopbouw wat betekend dat er problemen voor de toekomst verder gecreëerd worden.

Een belangrijk goed om goed werk te kunnen leveren is eigenwaarde, iets wat minder betalen dan collega’s zeer zeker niet ten goede komt.

Met vriendelijke groet,

Jos Kampes

Bookreview: Digital Idols by Jon Frater

A week ago I received a free copy from Netgalley in return for an honest review. When I first saw the cover I was intrigued, the description further caught my attention. Digital Idols is the story about Norma, a girl with an unique gift to access all thing digital, living in a world seemingly strange and futuristic, and at the same time feeling oddly familiar. A world run by big corporations and GovCorp, run by MegaBrains through the digital Linkspace. I found the world, and the people in it very pleasantly portrayed, painting a clear image while at the same time giving room for the reader's own imagination. The mixture of the described world, both 'real' and digital was very interesting and well described, although I must admit there were a few times I had to read back a paragraph when I got confused about which reality the characters were in. Of course I developed an image of where the story would go to when I started reading, but I was surprised by the ending of the book. I really loved this book, and will definitely be on the lookout for more of the same writer!

W.S.P.D.

Ik blijf niet zo goed in regelmatig bloggen.  Te vaak geen idee waarover te schrijven, niet de rust nemen om het uit te typen als ik dat idee wel heb.  Geen specifieke lijn om over te bloggen ook.

Vanmorgen kwam er een blog van mezelf bij mijn herinneringen langs. Het is alweer 10 september.  Een jaar geleden blogde ik over 10 september, "World Suicide Prevention Day".  Ik wil bewust niet dat suicide het thema van deze blog wordt, maar  ik ga het ook niet negeren.

Maar ja... mijn standpunt is weinig veranderd.  Houd een oogje open, maak contact met de mensen om je heen, praat met ze.  De hulpmiddelen zijn er maar de stap is zo groot.  Kan te groot zijn zonder een zetje van je omgeving...

We zijn op de goede weg, denk ik... Er is meer openheid over depressie, zoal een paar maanden terug het 'depressiegala', meer artikelen, meer onderzoek... Maar er is volgens mij veel meer nodig, er rust nog steeds een stigma op.

Aan de andere kant, als ik bij het CBS kijk is er wel nog steeds een stijgende lijn in het aantal zelfdodingen, wat ik zorgwekkend vind.  In 65 jaar van 1950 tot 2015 is dit gestegen van 1 op de 17.936 inwoners tot 1 op de 9.032 bewoners.

Mocht iemand dit lezen en met zelfdodingsgedachten rondlopen, zoek alstjeblieft hoop, er kan weer licht verschijnen vanachter die wolken.  https://www.113online.nl/

Roll for Initiative

“Ik wil kijken of ik hen kan genezen” (Wijzend naar 4 rode plastic figuren op de kaart)

“Een leeft er nog, de anderen zijn inmiddels dood”

“Ow… Ik wil diegene healen met… Cure light wounds.. “ (Gooit een 8-zijdige dobbelsteen en telt bij het resultaat 3 op) Ik heel hem voor 7 punten.

“Ok, hij is nu stabiel. “

“Kan ik de anderen bekijken?”

“Ja.  De anderen zijn inderdaad overleden, 2 zijn huurlingen, de laatste is de wagenmenner die vond dat jullie een ander pad hadden moeten nemen”

“Oh? ….  Kan ik kijken of hij door die crossbow bolt is overleden?”

“Gooi maar een healing check om te zien of je dat weet”

(*Gooit een 20-zijdige dobbelsteen, gooit 17, en kijkt op zijn karaktervel*)  Dat is 17 plus…. 7… 24! “

“Je bekijkt de wond goed en als je de bolt eruit trekt zie je dat hij hierdoor niet is overleden, hij is met een mes neergestoken”

Een kort stukje van een recent spelletje Dungeons en Dragons, waarbij we na een aantal uur karakter maken ook nog even hebben kunnen spelen.  De volgende keer hebben we die karakters gelukkig al en kunnen we gewoon meteen verder met het samen vertellen van het verhaal! Vrij snel na dat stukje kwamen we erachter dat de andere wagenmenner die dit pad had aanbevolen wel erg veel geld had en hij bekende uiteindelijk dat hij door de vijand was ingehuurd om ons hierlangs te sturen.  Hij probeerde weg te rennen maar mijn karakter stuurde zijn wolf erachter aan.

Dungeons en Dragons, of D&D.  Een hobby voor nerds, maar ook:  Een fantastisch spel om je creativiteit en fantasie te prikkelen en te ontwikkelen, en om samen een verhaal te vertellen. De spelers en de DM (Dungeon Master)  samen vertellen dat verhaal, geleid door de DM, maar de spelers vormen het verhaal met hun acties.  Misschien had mijn Druïde dat lichaam niet onderzocht en waren we er nooit achter gekomen dat er een verrader onder ons was?  Misschien was het hoofd van de karavaan dan ook wel neergestoken, of waren we nog veel vaker aangevallen….

… Of misschien gebeurt dat toch nog wel… We weten het nog niet. 

Op 30 september in 1947 werd Dave Arneson geboren, die samen met Gary Gygax begin jaren 70 het spel Dungeons en Dragons heeft bedacht en gecreëerd.  We zijn hem zeker nog steeds dankbaar!  Over dat bedenken en de ontwikkeling sindsdien vond ik het boek “Of Dice and Men: The Story of Dungeons & Dragons and The People Who Play It” van David M. Ewalt erg interessant, en leuk om te lezen.

World Suicide Prevention Day

Vandaag, 10 september is het Wereld Suicide Preventiedag.  Ooit hoorde ik de onvergetelijke woorden:

“Suicide is a permanent solution to a temporary problem”

Onvergetelijk, en ze hebben me er lang doorheen gesleept als ik weer zulke gedachten, zulke gevoelens had. Apart hoe zo iets simpels (en origineel in heel erg slecht Engels) toch zo lang steun kan geven.
Ooit, maar iets minder lang geleden had ik het over mijn zelfmoordgedachten.... En werd ik uitgelachen.
Twee momenten, de een gaf zoveel steun, de ander was zo vernietigend. Niet zo vernietigend dat het snel daarna gebeurde, maar toch, voor mijn hoofd compleet vernietigend. 
Ik vraag het me regelmatig af, wat als ik toen naar een psycholoog was gegaan, zelf of met hulp, hoe zou het dan zijn gelopen? Zou mijn leven minder donker zijn geweest? Zou ik andere keuzes hebben gemaakt?  Zou ik dan mijn lief wel hebben ontmoet, of niet? Wel getrouwd of niet? 
Zelf nu, met hulp en minder donkere wolken in mijn hoofd blijf ik soms malen, maar dan probeer ik vast te houden aan een ander citaat:

"Of all sad words of tongue, or pen, the saddest are these: It might have been"

Het heeft geen nut om te peinzen over wat had kunnen zijn. Je veranderd er toch niets aan en wordt er zeker niet gelukkiger van. Maar ondanks dat maal ik soms wel.
Ik weet hoe dicht ik die nacht was bij het einde, dus de gedachte 'wat als ik toen hulp had gehad' is niet een hele vreemde.  Ik probeer hem dan maar om te draaien: Help de mensen om je heen in de hoop dat je een verschil kunt maken.  Reik ze een hand, wijs ze de weg naar professionele hulp, maar praat ook met ze...en belangrijker, veel belangrijker: luister naar ze.
Luister naar de mensen om je heen, met respect, met liefde.  Met begrip, niet met spot. Lach ze niet uit maar reik ze de hand.
Soms, als ik 's avonds mijn ogen sluit hoor ik het lachen nog.
Zeg ik dat je iemand die echt suicidaal is kunt redden door een luisterend oor en een uitgestoken hand, door professionele hulp?  Nee, dat kan ik niet zeggen, niet voor iedereen.

“Volgens het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) maakten in 2012 in totaal 1753 mensen in Nederland een eind aan hun leven, van wie – zo valt nu af te leiden – 39 procent patiënt was bij een ggz-instelling.”
Artsennet

Ik zal nooit weten of het bij mij had geholpen. Het is niet gebeurd dus zullen we het nooit weten.  Maar luisteren en steunen zullen in ieder geval wel wat kunnen helpen, meer als niets doen, veel meer als uitlachen.
Vandaag is Wereld Suicide Preventie Dag. Wat ik je wil vragen, niet alleen vandaag maar altijd... Kijk en luister, om je heen en bij jezelf. En als je zelf zulke gedachten hebt nog veel meer: praat erover, met een goede vriend, of vriendin, iemand die je vertrouwt.  Of met een professional, begin bij je huisarts, kijk of je doorverwezen kunt worden naar de psycholoog. Blijf er niet mee rond lopen. Het leven is veel mooier zonder die donkere wolk.
Your story is not over.

De Geld in je leven-tag

Jantine van http://www.eccentriclady.nl/?p=2039 tagde me voor de “De geld in je leven- tag”.  Nu vind ik tags verschrikkelijk, wat blijkt uit het feit dat het me een paar weken kost om er iets mee te doen… maar bij deze dan toch eindelijk mijn antwoorden.

1. Wat kocht je voor je allereerste geld?

Eerlijk gezegd, ik weet het niet precies meer.  Ik weet wel dat ik al vrij snel kaas kocht van mijn zakgeld;  Ik ben opgegroeid in een huis aan het begin van een laan van een halve kilometer.  Aan het einde van die laan staat een kaasboerderij, waar ik vrij vaak heen ging, met mijn zakgeld en waar ik daarvoor een stuk kaas kreeg. ( Veel te groot voor mijn zakgeld maar ja, klein buurjongetje en zo)

 

2. Kreeg je als kind zakgeld?

Ja, zoals ik bij 1 al schrijf… Veel kaas, ook wel CD’s toen die er waren, en wat computerspellen.  Ik weet nog dat ik voor “The Elder Scrolls: Daggerfall” echt gespaard had, en die ook lang heb gespeeld.

 

3. Leerde je als kind sparen?

Wel een neetje, al weet ik ook dat het niet mijn sterkste punt is..

 

4. Wat kocht je van je eerste verdiende salaris?

Ik zou het echt niet meer weten.. Ik herinner me wel nog dat ik van de eindejaarscollecte van mijn krantenwijk mijn eerste discman kocht.  Toen kwam ik bij die zaak, ik geloof in Wageningen, aan met een paar plastic zakjes met daarin het geld wat ik als fooi gekregen had, ik meen 80 gulden in kleine muntjes… Ze zijn toen in die winkel met twee man een tijd aan het tellen geweest.. 

.

5. Wat zou je doen als je de loterij won?

Om te beginnen: Schulden afbetalen.  Daarna denk ik zoveel mogelijk op de bank zetten met een zo goed mogelijke rente.  Verder qua levensstijl zou er neit veel veranderen.  Als we heel binnenkort zouden winnen zonder mee doen dan zou er een tattoo komen.

 

6. Je krijgt een extraatje van 100 euro, wat doe je ermee?

Voor 100 euro denk ik twee tattoos, een voor mij en een voor mijn lief..

 

7. Bespaar je bewust, en zo ja, waarop bespaar je wel en niet?

Ja, heel bewust, deels omdat we wel moeten, maar ik vind het ook wel leuk.  Ik was er op zich al wat me bezig toen ik in Velp woonde waar het geld er niet toe deed. Ik besef me wel dat ik vaker de TV aan zet als strikt noodzakelijk is, maar daar zit ook een stuk comfort en leef plezier in wat toch ook belangrijk is.

Langzaam wordt ik wat beter in ‘s nachts de tablet uit zetten, en ook bij het koken eerder het gas uitzetten want de pan blijft toch wel heet begint erin te komen. In de winkels heb ik een soort ‘oranje en rode sticker zoek’ systeem in mijn ogen, de oranje stickers zijn bij de Jumbo voor vers producten die tegen de einddatum komen, en een keer biologisch vlees voor 1 euro in plaats van 3 dat direct in de vriezer gaat is toch prettig. (De rode zijn de 35% stickers van de AH, al komen we daar niet veel)

 

8. Vind jij dat geld gelukkig maakt?

Zoals Harrie Jekkers zei: “Geld maakt niet gelukkig maar gelukkig maken ze geld” Geld maakt niet gelukkig, al kan wat meer te besteden hebben ook wel helpen.  Tegelijk ben ik ervan overtuigd dat mensen, ik in ieder geval, van echt rijk zijn ongelukkig zouden worden. 

 

9. Sparen of uitgeven?

Allebei een beetje, denk ik.  Sparen is wel belangrijk maar uitgeven ook.  Om het eerder genoemde voorbeeld te noemen: Door bij een mooie aanbieding van vlees of groenten meer geld nu uit te geven in plaats van het te sparen hebben we ineens in een tijd dat we minder van dat soort dingen hebben nog een voorraad.

Hadden we op dat moment het geld apart gezet dat hadden we in een ‘magere’ periode duurdere spullen moeten kopen.

 

10. Wat zou je doen als je opeens heel erg rijk was?

Weinig… Inderdaad de schulden afbetalen, en spaarrekening.  Een eigen computer zou wel fijn zijn, dat geef ik toe, maar verder niet heel veel raars. .

TAGGEN

Ik ken te weinig bloggers, en ga dus ook niet taggen.

Happy Sys Admin day!

Ondanks dat ik momenteel niet erg als systeembeheerder aan het werk ben ik de “International SysAdmin day” er toch een die ik niet wil negeren (Ook al doet iedereen dat, hij is nog niet heel uitgebreid geaccepteerd)

 

 

Voor alle systeembeheerder:  Een fijne SysAdmin day!

;

"A semicolon represents a sentence the author could have ended, but chose not to. 
The sentence is your life and the author is you." - Project Semicolon

Ik ben een tijd erg stil geweest hier op mijn blog, besef ik me.  Ik was al nooit erg goed in regelmatig bloggen maar de laatste 10 maanden waren er erg veel rotsen in de branding, zogezegd, en kwam er helemaal niets uit. Althans, weinig uit en wat er uit kwam wist ik niet zeker of ik daarover wilde bloggen. Of ik het kon, en of dat wel verstandig is..

Ik wil wel meer gaan bloggen maar... de inspiratie ontbreekt vaak nog... Maar de auteur is er nog!
 

Ingress Discovered

"The world around you is not what it seems. Our future is at stake and you must choose a side. Join my faction in Ingress - a global game of mystery, intrigue and conquest."

Een combinatie tussen Geocaching en Risk. Maar bovenal: Een spel waardoor je er op uit gaat, je omgeving verkend en ontdekt Waardoor je vrienden maakt, actief bent en nog ontzettend veel plezier hebt ook.

Welcome agents. I've been waiting for you. So you've heard about Ingress and you want to know how you play. (Laughs) Play Ingress... So you think this is a game.

Het gaat over een 'augmented reality' spel, gemaakt door Google waarbij er een andere realiteit 'over' de onze gelegd wordt.  Specifieke, speciale plaatsen in de wereld zijn 'portals', speciale poorten waardoor exotische materie onze wereld in komt. 

Er zijn twee teams, de 'Enlightened', 'Verlichte' die de exotic matter gebruiken om te helpen de mensheid te veranderen, en de 'Resistance', het 'Verzet' die hier tegen vechten. 

Dat vechten gebeurd niet door echt vechten, maar door het overnemen van de portals, groen voor Enlightened (ook wel kikkers genoemd) en blauw voor voor Resistance (ook wel smurfen genoemd) 

Sinds een paar weken spelen wij dit spel. Het verhaal erachter is leuk, maar wat wij nog veel leuker, en fijner vinden: Het zoeken naar de portals. De wereld (Of zelfs maar: onze stad) in gaan, rondlopen, portals vinden en veroveren en mensen ontmoeten die het spel ook vinden. 

Ik denk dat dit nog een beetje vaag klinkt...maar dat zal hopelijk in volgende posts beter worden. 

Voor nu verlaat ik je met een van de officiele filmpjes:

Oh, en: 

Wij zijn voor de Resistance gegaan!

Kriebels

Sinds een jaar.. ruim een jaar.. ben ik weer terug op Scouting.

Ooit, lang lang geleden was ik nogal stilletjes, en verlegen. Dat is nu natuurlijk heeeel erg anders! :-) Na een bezoek aan een psycholoog waar ik achteraf weinig meer van weet als een enge groep kinderen en Star Wars Action figures was de conclusie dat ik inderdaad verlegen was en geadviseerd om me op Scouting te doen. En zo werd klein Josje een klein Welpje. Ik heb erg genoten van mijn tijd bij Scouting, eerst als klein Welpje in het groen, daarna als Verkenner.



Van speltak naar speltak gaan (Een speltak is een leeftijdsgroep) gebeurde met het overvliegen. Bij de Scoutingvereniging waar ik zat gebeurde dit met behulp van een stellage die over de rivier de Linge gemaakt was door middel van hout en touw: het pionieren.

In mijn tijd waren er nog geen Bevers, nu de jongste groep, het begon bij de Welpen. Welpen die overgingen naar de Verkenners (jongens) of Padvindsters (meisjes) konden gewoon een brug over lopen, wel balanceren maar dat ging eigenlijk altijd wel goed.



Maar vervolgens werden voor de volgende leeftijdsgroepen er steeds stukken van de brug tussenuit gehaald.



Waardoor je als Rowan of Sherpa die naar de Pivo's ging opeens een stuk meer uitdaging had.



Met studeren in Maastricht was ik een tijd eens tuk minder aanwezig, en toch bleef ik lid, ik wilde niet loslaten, ik hield van Scouting. Nog een aantal jaren was ik Pivo+, de 'oudjes' maar eigenlijk nooit aanwezig. Op een gegeven moment bij weer een contributieverhoging dus toch besloten dat ik mijn lidmaatschap maar moest opzeggen.

Doorspoelend naar 2013, samen met mijn lief liepen we met de Cuneradag in Rhenen over straat. We hadden het in de jaren daarvoor al vaker gehad over Scouting, erg veel verhalen en herinneringen komen bij Scouting vandaan want inderdaad, ook zij zat vroeger op Scouting. Een andere groep maar toch. En ook zij was op een gegeven moment gestopt. maar ja, het kriebelt toch, we hadden al vaker gezegd dat we eens moesten kijken naar Scouting in Rhenen, misschien als leiding (Wat ik toch wel eng vond) alleen kwam het er nooit van. En daar, op die Cuneradag, stond een groep van Scouting Rhenen met een activiteit.



Wij toch maar de stoute schoenen aan getrokken en zijn er op af gestapt. De wisseling was iets van "Hoi, wij hebben vroeger op Scouting gezeten, wonen nu hier en willen graag leiding geven" "Oh leuk, maar is nu even lastig, kom zaterdag maar even langs op het clubhuis""Ok".
De volgende zaterdag gingen wij dus inderdaad naar dat clubhuis... Stelden ons voor aan een groepje dat daar zat, vertelde ons verhaal en kregen te horen "Leuk, draaien jullie meteen mee?"

Ik geef toe, vanuit mijn autisme gezien een... moeilijk moment.... want dat was niet gepland en en en... maar ja, tegelijk zat er in mij dat Welpje, en dat Verkennertje, en die Rowan, en die Pivo, die allemaal "Jaaaaaaa!" schreeuwden. Dus ja, we bleven. ik liep mee als Welpenleiding, mijn lief als Bever leiding, de allerjongsten.

En nu, ruim een jaar later. Ik heb mijn eerste zomerkamp mee gemaakt wat erg apart was. Krijg te horen dat ik een waardevol lid van het leidingteam ben.. En alles waarvan ik bang was dat ik dat nooit zou kunnen blijkt eigenlijk erg mee te vallen.. En weer net als vroeger: Ik vind het leuk!

Over religie

Ik ben van oorsprong opgevoed zonder geloof. Ik vond de film Jesus Christ Superstar wel erg goed, maar vooral door de muziek. Kerst was altijd al een erg leuke tijd, ook weer met leuke muziek.. Maar over geloof dacht ik toch altijd "ik geloof wel als ik bewijs zie dat er een God bestaat"

Aan de andere kant heb ik door onder andere een klasgenoot wel een zeker respect geleerd te hebben, maar hij had er ook echt last van, vond het echt vervelend, als iemand vloekte. Hij was een van de weinige vrienden die ik had, dus was voor mij erg simpel: niet vloeken, want hij vond dat vervelend.

Dat is altijd wel een rode draad geweest: ik geloofde zelf niet, maar als anderen geloofden, leuk voor ze, en vooral niet vloeken of zo als ze dat vervelend vonden.

Toen kreeg ik een vriendin die wel geloofd. Het respect was simpel, en ik ging ook af en toe mee naar de kerk (zonder snurken of lachen!) maar toch bleef ik het zeggen: ik geloof zelf niet, maar ik ondervind wel een zekere rust in de kerk en in de dienst.

We zijn nu bezig met onze bruiloft. Het burgelijk huwelijk zal met alleen de getuigen zijn, en de oma en een oom van Jantine, waarbij de het kerkelijk huwelijk groter doen. En dus hebben we al een paar gesprekken met de dominee gehad.

En toen kwamen de vragen, over mijn geloof, over de inzegening, over de belofte.... Bij god of niet?  En toen moest ik toch gaan nadenken, ging ik toch nadenken, peinzen.

Vorig jaar.. Ruim een jaar geleden.... Mijn lief kreeg een miskraam, mijn lief bleek zwanger te zijn en ze kreeg een miskraam.
Ik heb gehuild, ik heb gescholden, ik heb gevloekt... Maar ook: ik heb hele scheldkanonnades geroepen, in mijn hoofd, tegen god... Dat hij ons dat aandeed, die pijn van dat verlies, dat verdriet.  Gehuild, gescholden, gevloekt, in mijn hoofd, in de auto of in bed... Tegen God.... Tegen God waarin ik nooit geloofde....en nog bijna een jaar volhield dat ik niet geloofde, maar ervoor open stond, en respecteerde dat anderen wel geloofden...

En pas de laatste weken komt bij mij de realisatie.... Hoe kan ik zeggen dat ik niet geloof, als ik wel discussies heb met God (eenzijdige discussies maar toch), en scheld... Ik kwam tot de realisatie. Dat er toch wel een geloof is...apart geuit... Misschien verkeerd geuit.... Maar toch....

Verwarrend.....

The Loyal Reader Award

Thanks to Alynia I received the great award thought out by Merbear:  the Loyal Reader Award. Thank you darling! The idea of this award is:

This award is given to the faithful and loyal readers who rarely miss a post. True through thick and thin, they are there to lend a supportive word or a cyber hug. The Loyal Reader Award was created to show that you really do treasure each and every individual relationship formed here on Wordpress. Hmmmm, a slight hitch there, my blog is on Blogger, not on Wordpres but I was sent the award... .

The rules are simple, because simple is good.

1. Display the award on your blog. check

2. Thank the person who sent it to you.check

3. Answer a rhetorical question of the authors choosing. 

The question asked was: Isn't the weather lovely? 
There's some dark dark clouds, heavy winds... Yes, it certainly is lovely to watch from inside, nice and cozy... :-) 

4. Send on the award to everyone you consider a loyal reader.

Well, my most loyal reader is Alynia but to give the award right back feels weird... So I am sorry but I think the bucks stops with me here... 

Circle of life

Regelmatig neem ik een andere route vanaf mijn werk. Ik weet, a-typisch voor een autist, maar ik hou daarbij van afwisseling. Een tijdje terug vond ik er een provinciale weg bij, wel wat om maar een mooie route: vanaf Arnhem waar ik normaal de snelweg op ging een stukje door naar het noorden, en dan de weg langs Schaarsbergen door / langs de hoge veluwe.  Mooie beboste omgeving,  mooie heide en algemeen gewoon mooi!  

Daarbij kwam ik ook regelmatig langs een bordje: "Natuurbegraafplaats Heidepol". Ik was er al een tijdje door geintrigeerd, ik wist niet eens wat me erbij voor moest stellen, en toen we laatst een keer over die weg terug naar huis gingen vroeg ik mijn lief: heb je bezwaar om daar even heen te gaan?

We konden er gewoon naartoe, en rustig rondlopen. Een natuurgebied, aan de Veluwe, een stuk bos, een stuk weiland, een stukje heide, en een paar simpele gebouwen. Een boskapel. Geen grafstenen, maar kleine gedenktekens. Niet zichtbaar waar precies mensen begraven liggen, maar men word een met de natuur, de 'circle of life'. 

Het was erg apart om daar rond te lopen, maar vooral erg mooi en ontspannend, we werden er allebei heel rustig van. 

En, wat toch ook wel belangrijk is (al zijn we allebei niet van plan om de komende 300 jaar te overlijden) we hebben het wel een keer over de dood, en begravenissen en zo gehad. Opvallend was wel dat het moeilijker leek om erover te praten toen we daar weg waren en weer in de auto zaten...

Vanmiddag is daar een open dag en gaan we mogelijk nog even terug, om er meer over te leren. 

Ich bin KEIN Aspie!

Sinds 2001 heb ik mijn 'labeltje', de diagnose "het syndroom van Asperger". Althans,  tot een paar weken geleden.... Op 18 mei 2013 is de DSM-5 gepubliceerd, de 'Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders'. 

En vanaf DSM versie 5 bestaat de diagnose 'syndroom van Asperger' niet meer, en is er alleen nog maar 'Autism Spectrum Disorder'. 

En dat doen ze dan autisten aan... Die niet tegen verandering kunnen... 

Flauw, en ik kan meestal toch best veel hebben....en toch had ik het er wel even moeilijk mee merkte ik.... Zat er wel even mee... Maar ja, uiteindelijk maakt het weinig uit, weet ik ook wel. 

End of an era

k zal een jaar of 8 zijn geweest, maximaal... mijn herinneringen uit die tijd zijn niet heel erg goed maar klopt denk ik redelijk. Mijn vader zette een paar platen die hij had liggen over op cassettebandjes. Die bandjes heb ik helemaal kapot gedraaid, eindeloos dezelfde bandjes spelend.
Die bandjes hebben mijn muzieksmaak erg beïnvloed, ik ben vooral dol op Ierse en Celtische folk muziek, ik luister wel eens naar andere soorten muziek, maar toch was en is nog steeds er altijd die rode draad.


Die platen, die bandjes waren van de Dubliners.

Helaas ben ik maar een keer naar een concert van ze geweest, met mijn beste vrienden, een openair concert, op een marktplein in België, erg gezellig en een super sfeer.

Ik heb stapels CD's van de Dubliners, en een aantal DVD's. Altijd weer dacht ik: "Ik moet nog een keer naar een concert, is gaaf" maar het kwam er niet van, zo vaak kwamen ze niet naar Nederland en om er nu voor naar Duitsland of Ierland te reizen...

Luke Kelly is overleden nog 'voor mijn tijd', altijd voor de tijd dat ik fan ben, in 1984.
In 2008 overleed Ronnie Drew, en dat kwam als een fikse klap..
Vorig jaar overleed Barny McKenna...

En dan heb je een programma gedownload ter ere van 50 jaar The Dubliners... kom ik er als (dacht ik) grote fan achter dat ze met pensioen zijn sinds eind 2012... en dat nieuws heb ik gemist... >snik<

Kalm aan en rap een beetje - een rant

1 augustus, de sinterklaasspullen lagen alweer in de winkel. Ieder jaar lijkt het eerder te zijn. September, oktober de kerstspullen alweer. Ook al zo vroeg en lijkt ieder jaar eerder te zijn. Misschien komt er nog een tijd dat direct na kerst de sinterklaasspullen alweer alvast in de winkels liggen?

Sinterklaas is weer in het land, al een paar weken. Gezellig, cadeaus, gedichten, surprises, speculaas, kruidnoten, marsepein, ware chocolademelk. Echt zo'n lekker gezellige tijd. (Het schijnt dat dat een typisch Nederlands woord is, 'gezellig'. Zie ook dit Youtube filmpje) Daarna kerst, kerstboom, lichtjes, versiersels, en ook weer, gezelligheid. Kerstliedjes, kerstfilms, leuk!

Maar ja... wel -daarna-. Ik weet niet of het mijn autisme is, of gewoon een gevoel van 'het hoort niet' of iets anders, maar voor mij begint de sinterklaastijd pas als de Sint weer in het land is, half november. Eerder wil ik normaal ook geen kruidnoten in huis of eten, het hoort niet. Dan 6 december, hij gaat weer weg, terug naar huis, in Spanje. (Iets wat steeds meer gemeenten ook daadwerkelijk doen, de uittocht van de Sint). Dan begint voor mij ook de Kersttijd pas, niet eerder. Voor dan wil ik geen Kerstdecoraties opgehangen hebben, en eigenlijk geen Kerstfilms zien (Al maak ik vaak een uitzondering voor de 'Muppet Christmas Carol', die blijft het hele jaar door erg leuk. ) Maar dan op 6 december ook wel voluit, ik wil graag een kerstboom, versiersels, lichtjes voor de ramen, de hele mikmak.

Maar waarom moet het allemaal zo door elkaar lopen? Vandaag op mijn werk ook. Aanstaande woensdag, 5 december, is er een groots Sinterklaas feest voor de bewoners, maar nu hangen er al Kerstdecoraties in een aantal gangen en de hal. Waarom nou weer? Gaat de tijd al niet snel genoeg zonder ook Sinterklaas naar voren te halen naar begin augustus, en Kerst naar voor Sinterklaas? Moet het nu echt zo gehaast, kunnen we niet gewoon een voor een van deze leuke dagen genieten?

Lekker Lang Weekend Ontspannen

Het is toch wel een drukke periode geweest, verbouwing, verhuizing, veranderingen op mijn werk, de studie van mijn lief. Toen we een aanbieding van de Blokker tegenkwamen was dat toch wel even erg prettig: 99 euro voor  personen, 2 nachten in een hotel met ontbijtbuffet erbij. Voucher gekocht, en hotelletje geboekt, het was nog zoeken, ieder weekend al verplichtingen op één na (dachten we) dus voor dit weekend wat geboekt, een lekker ontspannen hotel in Zuidlaren.

Vrijdag gingen we al onderweg, op de weg nog een tweetal musea uitgezocht (we hebben allebei een museumjaarkaart) om lekker ontspannen de vakantie te beginnen.  Eerst naar het Nederlandse Bakkerij museum in Hattem waar we wat leerden over brood- en banketbakken door de eeuwen heen.  Een paar jammere dingen (sommige delen onverlicht, twee eetlokalen waar niets te eten of te drinken was en het was lunchtijd) maar toch wel interessant.

Daarna door naar Meppel naar het Drukkerij museum in Meppel, over de geschiedenis van de drukkerij, drukkunst en boekbinden.  Leuk om te zien, interessant, maar jammer dat we een beetje in de pauze van de vrijwilligers vielen of zo, dus veel zelf uit moeten vinden… jammer, maar toch wel leuk om gezien te hebben.

Daarna gingen we door naar het hotel.  Een lekker rustig, net hotel, niet al te luxe (waardoor we ons waarschijnlijk onprettig zouden voelen) maar gewoon netjes op orde.  Toen we zagen wat de dag special was in het restaurant van het hotel toch maar daar de eerste dag gegeten:  Stamppot met rookworst, een speklap en lekkere jus, met allebei een herfstbok erbij, heerlijk!  Daarna lekker naar de kamer, allebei lezen en lekker ontspannen. 

Op zaterdag lekker rustig opstarten, wakker worden, naar beneden voor het ontbijt buffet, croissant, broodjes, suikerbrood, yoghurt met fruitsalade, gekookt ei, roerei, koffie, melk, heeeeerlijk!  Prima verzorgd en lekker.  In de middag zijn we lekker rustig aan er op uit getrokken nadat we nog even het ‘schoonmaken graag’ bordje ophingen, en gingen naar het Hunebedcentrum in Borger gegaan, informatie over de Hunebedden (en meer, ook Stonehenge, Newgrange en dergelijken worden toegelicht) en nog wat foto’s bij het grootste hunebed. 

‘s avonds wat zuiniger aan gedaan en een patatje gehaald voor het avondeten, en daarna naar de kamer, lekker samen rustig lezend op bed, echt lekker ontspannen. 

Zondag om negen uur wakker geworden van de wekker, en best wel vast geslapen, weer naar het ontbijt, iets rustiger aan gedaan met eten allebei maar het smaakte weer heerlijk, en daarna de kamer opruimen, inpakken en uitchecken uit het hotel.  Toch bezig met het einde van een korte vakantie, maar we gaven ons nog niet gewonnen! Nog even snel gekeken of we Berend Botje konden vinden maar nee: We moeten nog maar eens terug komen om hem te vinden, het hotel willen we zeker nog eens naar terug!

Dus, op weg, via Veenhuizen om nog een bezoek aan het Gevangenismuseum daar te brengen.  Erg indrukwekkend museum, en daarna een rondrit met de ‘boevenbus’, door Veenhuizen en omgeving, inclusief een paar huidige gevangenissen daar.  Ook wel indrukwekkend (al waren we niet heeeel erg tevreden over de gids, maar toch wel wat geleerd…)

En toen,….was het toch tijd voor het einde van de vakantie, met de (toch wel lange) rit naar huis, terug naar Rhenen, naar ons huisje, onze keuken, waar mijn lief een heerlijk pasta in elkaar zette en we nog even narelaxen op de banken..  Heerlijk even weg geweest, en nog even niet nadenkend over werk en studie morgen.

Veranderingen

Vandaag mijn eerste werkoverleg gehad met mijn nieuwe leidinggevende.. Ik weet nog niet goed wat te denken, wel zijn er wat meer dingen duidelijk geworden.. Voor zover bekend word het kantoor wat ik nu nog deel van mij alleen, wanneer die collega verhuisd.
Er is meer duidelijk over de werkzaamheden aan netwerk en serverruimte die eraan zitten te komen wat op zich fijn is... Maar ik geef toe, dat dat eraan komt had ik uit mijn gedachten verbannen als zijnde ongewenste drukte.
En in ieder geval al een wijziging aan mijn werk: een deel van het beheer van het telefoonnetwerk komt bij mij te liggen. Erg logisch, maar toch....
De nieuwe leidinggevende... Erg aardig, denk zeker wel goed om dichterbij te staan, zeker met die werkzaamheden en het telefoongebeuren maar toch... Heel erg wennen...